Nancy Rynes · November 08, 2017
Een atheïst bezoekt de hemel
De dood klopte drie dagen later aan terwijl een chirurgisch team werkte aan het herstel van mijn verbrijzelde ruggengraat.
"De meeste mensen sterven aan verwondingen zoals die van jou," drong mijn traumachirurg aan. Zijn sombere gezicht versterkte de ernst van mijn toestand, terwijl ik in de IC lag, niet in staat om te lopen na een ernstig fietsongeluk.
Hij had gelijk. Een zesenveertigjarige fietser die door een sms'ende bestuurder wordt aangereden overleeft meestal de eerste impact niet. Door een wonderlijke reeks gebeurtenissen slaagde ik erin om de crash te overleven, maar kwam ik weg met verwondingen die meer ingrepen vereisten. De dood klopte drie dagen later aan terwijl een chirurgisch team werkte aan het herstel van mijn verbrijzelde ruggengraat. Aangezien ik relatief jong en gezond was, leek mijn dood op de operatietafel een verre mogelijkheid.
Voor dit ongeluk leek mijn leven goed geregeld. Ik had een diploma in de natuurwetenschappen en werkte als schrijver over wetenschap en technologie. Gescheiden met één kind en zonder geloof in een hogere macht, voelde ik me doodsbang voor de dood, maar te bang om risico's te nemen om echt te leven. Hoewel ik niet het soort atheïst was dat die geestelijk ingestelde mensen in mijn leven openlijk confronteerde, vermoedde ik van binnen dat zij bezweken voor illusies.
... Ik vroeg me af of ik tijdens de operatie was overleden en als dat zo was, waarom ik hier was?
Die relatief routinematige operatie om mijn ruggengraat te herstellen bracht mijn dood en daarmee de realisatie dat ik altijd de illusievere was geweest.
De eerste glimp dat er iets gebeurde in de operatiekamer kwam toen ik wakker werd in het midden van een prachtig weiland met uitzicht op een laaggebergte van sprankelende bergen. Onmogelijk mooie bergen rezen tegen een zilveren lucht. Kleuren zoals niets op aarde ontmoetten mijn blik, en een gevoel van vrede, liefde en schoonheid dat de menselijke taal tartte greep mijn hart.
Voor de eerste keer in mijn leven voelde ik me totaal kalm, volledig geaccepteerd en wonderbaarlijk heel. Een diep, diepgaand gevoel van liefde doordrong alles daar, inclusief mij. Deze liefde leek enorm, alsof de structuur van deze plek op de een of andere manier ervan was gemaakt.
Kort na mijn aankomst vroeg ik me af of ik tijdens de operatie was overleden en als dat zo was, waarom ik hier was? Zou ik niet branden in de hel waarover ik als kind was geleerd?
Atheïsme past niet langer bij mij, en mijn angst voor de dood verdampte. ... Ik voel me meer aanwezig, gecentreerd, blij en kalm dan ik ooit had kunnen voorstellen.
Iemand antwoordde met een donderende stem die ik niet met mijn oren hoorde, maar eerder met de hele kern van mijn wezen voelde: “Jij bent mijn kind. Dit is jouw thuis. Welkom thuis.” Bij die stem kwam meer liefde dan een mens ooit zou kunnen voorstellen. Het hield me in een omhelzing zo opbeurend dat ik me voelde alsof ik tussen de wolken zweefde. Dit was een goddelijke stem en een goddelijke liefde die me absoluut en onvoorwaardelijk verwelkomde terug naar mijn ware thuis.
Tijdens wat leek op een zomerse semester aan de universiteit, leerde de hemel me een leven vol kennis over het spirituele rijk en het leven op aarde. Het belangrijkste dat ik uit dat evenement meeneem, is dat goddelijke liefde en mededogen de kern van alles vormen. Het bindt alle materie, energie en bewustzijn samen. Goddelijke liefde is echt. Goddelijke bewustzijn is echt. Het hiernamaals is echt. We bestaan allemaal als integrale delen van dit “veld” van goddelijke liefde.
Uiteindelijk gaf de hemel me de kans om terug te keren naar de aarde om mijn menselijke leven om te vormen tot een leven met meer liefde en innerlijke vrede dan op enig ander moment in mijn leven. Atheïsme past niet langer bij mij, en mijn angst voor de dood verdampte. Het beste deel van mijn ervaring is dat ik me meer aanwezig, gecentreerd, blij en kalm voel dan ik ooit had kunnen voorstellen.