Vergeet niet: Er is alleen herinneren

Hoe kan men enkele van de meest krachtige, significante en potentieel transformerende ervaringen van het leven vergeten? 

Ik heb over dit mysterie nagedacht omdat een soort toeval me ertoe leidde om door mijn oude dagboeken te bladeren, daterend uit het begin van de jaren 1990, rond de tijd dat ik begon te experimenteren met Monroe audio-technologie thuis (jaren voordat ik naar het Monroe Institute zou gaan voor mijn Gateway Voyage-programma). Bijna onmiddellijk merkte ik twee resultaten op: (1) mijn dromen waren vaak veel levendiger en krachtiger; en (2) mijn vermogen om mijn dromen te herinneren was enorm verbeterd.

Ik kwam ook tot het besef dat ons woord “droom” een vaag, onhandig begrip is dat een duizelingwekkend brede verscheidenheid aan ervaringen en fenomenen omvat. Net zoals “voedsel” kan verwijzen naar een kopje gewone yoghurt, een onvergetelijk weelderige, meer-gangen gourmetmaaltijd en alles daartussenin.

Met deze analogie in gedachten, volgen hier twee van mijn vergeten hogere “dromen”—levendige ervaringen die de conventionele lijnen tussen “droom” en “realiteit” vervagen:

Extase

Ik rijd langs Inman Avenue. Terwijl ik in mijn achteruitkijkspiegel naar mezelf kijk, merk ik dat ik een grappig soort pet draag met vreemde, omlaag klapbare flappen aan alle kanten, zodat je de voorkant niet van de achterkant kunt onderscheiden. “Wat vreemd,” denk ik. Ik merk ook op dat, waar er kantoorgebouwen zouden moeten zijn, in plaats daarvan een strandlijn is, met de oceaan op slechts enkele meters afstand. Plotseling realiseer ik me dat DIT EEN DROOM IS!!! Terwijl ik dit besef, schreeuw ik het van de daken: “DIT IS EEN DROOM!!!” Op dat moment stijg ik recht omhoog door het dak van mijn auto, en, net als Superman, vlieg ik als een raket de lucht in. Alles wat ik zie is scherp en kristalhelder en supercharged met een ongelooflijke energie en schoonheid: de zon die door de wolken stroomt, de grond beneden, en mijn eigen “lichaam,” elk molecuul daarvan trilt met een intensiteit dat ik niet meer kan zeggen of het plezierig of pijnlijk is. Het is pure, onbeschrijfelijke EXTASE. Ik ben vrij! Vrolijk! “HET IS ALLEMAAL EEN DROOM!!!” schreeuw ik uit volle borst. Ik sluit mijn ogen terwijl de vreugde door me heen stroomt. Ik voel me alsof ik ga exploderen, alsof ik niet meer kan verdragen. 

In elke mens schuilt supermenselijk potentieel. De grappige pet herinnert eraan dat de realiteit één geheel is; zelfs de tegenstellingen komen samen.

Dit was de krachtigste lucide droom die ik ooit had gehad. Ik geloofde ook dat het een springplank was naar een echte buiten-lichaam ervaring. Ik wist met absolute zekerheid dat ik meer ben dan mijn fysieke lichaam. De betekenis van het juxtapositioneren van “Inman” (een echte straatnaam) en “Superman” is duidelijk: In elke mens schuilt supermenselijk potentieel. De grappige pet herinnert eraan dat de realiteit één geheel is; zelfs de tegenstellingen komen samen. Alles is Eén: de bron van bewustzijn. Dit was de boodschap van mijn openbaring:  “HET IS ALLEMAAL EEN DROOM!!!” Wat we “realiteit” noemen is niets minder dan de creatieve, liefdevolle uitdrukking van het spel van bewustzijn. Iedereen en alles bestaat binnen het bewustzijn als een exquisiet unieke en waardevolle manifestatie van zijn creatieve energieën. Wij zijn dromen die dromen.                                                          

Ceremonie

We zijn samengekomen in de Grote Lodge, waar we vol verwachting de komst van de Heilige verwachten, die de ceremonie zal zegenen en beginnen. De mannen staan aan de ene kant, de vrouwen aan de andere kant. Niemand spreekt. De sfeer voelt zwaar van spanning en anticipatie. Ik kijk naar de plek waar zij staat, en op dat moment kijkt ze naar me op, en onze ogen ontmoeten elkaar kort voordat ze verlegen wegkijkt. Mijn hart bonst woest als een trom in mijn borst. Ik hoop dat ze voor mij kiest! De scène vervaagt, en het ontlichaamde deel van mijn bewustzijn zweeft nu in totale duisternis. Intuïtief begrijp ik dat ik zojuist een soort Sadie Hawkins ceremonie onder een Plains Indianenstam, misschien de Sioux, heb waargenomen. Alle deelnemers zijn getrouwd, maar de vrouwen mogen seksuele partners kiezen die niet hun echtgenoten zijn voor een overspelige ontmoeting. Dit heeft iets te maken met het vieren van de Witte Buffel Kalf Vrouw, de belangrijkste gezant van Moeder Natuur voor de stam.

Toen ik wakker werd, voelde ik nog steeds de erotische verlangens van de man door mijn lichaam branden als een bosbrand. Had er zo'n wilde gewoonte bestaan?

...Ik kwam de college-aantekeningen tegen van een antropologieprofessor uit Washington State die aangaf dat er wel zo'n gewoonte was—

Na enkele onsuccesvolle zoektochten, kwam ik de college-aantekeningen tegen van een antropologieprofessor uit Washington State die aangaf dat er wel zo'n gewoonte was— onder, niet de Sioux, maar de Mandans, een Great Plains stam die in vaste dorpen langs rivieren in de Dakotas had geleefd, en wiens taal, spiritualiteit en gebruiken de Sioux sterk beïnvloedden.

Net als de Sioux was de belangrijkste tribale ceremonie van de Mandans de jaarlijkse Zonnedans, of Okipa. De conclusie was een ritueel genaamd “Het Feest van de Buffels,” gesponsord door een vrouwelijke lid van de stam die tot de White Buffalo Cow Society behoorde, en die een belangrijke rol speelde in de Okipa. Dit ritueel was precies wat ik in mijn droom had gezien: vrouwen die mannen kiezen die niet hun echtgenoten zijn voor een seksuele relatie. Maar ik wist dat de professor zich vergiste door te suggereren (zijn enige bron was een obscure etnografie uit 1904) dat dit een viering van vruchtbaarheid was. Wat werd geëerd was niet biologische voortplanting, maar de primairheid van de Natuur en natuurlijke verlangens boven de Samenleving en haar normen; en het is de Witte Buffel Kalf (Koe) Vrouw die de Natuur vertegenwoordigt. Zij kiest. Passionele aantrekkingskracht is de elektromagnetisme die geliefden, atomen, moleculen, sterrenstelsels, sterrenstelsels en hele universums met elkaar verbindt. Creatie is verliefd op zichzelf.

Was mijn droom werkelijk een fragment van een herinnering uit een vorig leven? Ik kon dit niet bewijzen. Maar het was waarachtig en accuraat. Het leverde geldige historische informatie. Misschien was dit “slechts” retrocognitie, of directe psychische waarneming van het verleden of helderziend in contact komen met iemands huidige kennis van het verleden. Hoe dan ook, voor mij was het een verbluffende bevestiging van bewustzijn dat tijd en ruimte overstijgt.

En toch, ik had het vergeten, net zoals ik mijn OBE-extase had vergeten. Waarom? En hoe?

Ik merkte dat ik, door deze krachtige dromen opnieuw te lezen, een verontrustend gevoel van het onheimelijke ervoer. Zou deze frisson van ongemak een aanwijzing kunnen zijn voor de bron van mijn amnesie?

Plato verklaarde beroemd dat alle ware kennis herinneren is. Onze taak is om ons bewust te herinneren aan die vergeten kennis van onze grotere identiteit die we opzij moeten zetten om deel te nemen als een beperkte, belichaamde individu in het spel van de fysieke materiële realiteit. Daarom is onze “standaard” beweging altijd vergeten. We zijn hier om het spel te spelen, tenslotte.

Dat is ook de reden waarom de overleden Alan Watts zei dat er een “taboe is tegen weten wie je bent.” Sommigen zijn gelukkig genoeg (of is het karmisch bestemd?) om spontane doorbraken te ervaren, zoals dramatische OBE's, NDE's of UFO-ontmoetingen, die het gordijn van amnesie voor eens en altijd scheuren. Dit kan ook heel doelbewust gebeuren door een soort gedisciplineerde innerlijke praktijk. Voor de inheemse volkeren van de wereld was dergelijke kennis ingebouwd in hun hele manier van leven, en de rituelen die het ondersteunden. Maar voor degenen die slechts gedeeltelijke en vluchtige blikken achter het gordijn van de Tovenaar krijgen, sluit het pure gewicht van het gordijn zich elke keer.

Deze angst is niet zozeer voor onze fysieke dood (hoewel het dat ook kan zijn), maar eerder voor het verlies van onze illusies van kleine, machteloze, gescheiden wezens te zijn.

Het mechanisme dat het gordijn sluit, nadat we hebben genoten van wat filosoof Bernardo Kastrup onze “korte blikken erachter” noemt, is de angstinstinct: de pure terreur van vernietiging. Deze angst is niet zozeer voor onze fysieke dood (hoewel het dat ook kan zijn), maar eerder voor het verlies van onze illusies van kleine, machteloze, gescheiden wezens te zijn. Dit punt is door de jaren heen gemaakt door een aantal onderzoekers van bewustzijn, waaronder filosoof Michael Grosso, parapsycholoog Kenneth Batcheldor, psychiater Stanislav Grof en auteur/UFO-ontvoerde Whitley Strieber.

Toch zijn er andere soorten krachtige angsten, ver verwijderd van vernietiging.

Wanneer ik mijn twee dromen simpelweg als verhalen lees en mezelf vraag naar hun betekenis als verhalen—hun belangrijkste ideeën en thema's—vind ik drie krachtige motieven: vrijheid, passie en vreugde. Zou deze leidmotieven mijn grote vergeten hebben getriggerd?

We leven in een universum dat uiteindelijk is gestructureerd, niet door ruimte en tijd, of door materie en energie, of zelfs (zoals tegenwoordig zo modieus is om te denken) door informatie en data, maar eerder door betekenis. Dat is wat het fenomeen van synchroniciteit, of betekenisvolle toevalligheden, ons vertelt—dezelfde soort toevalligheid die me terugleidde naar mijn dagboeken en mijn vergeten kennis—betekenis is subjectief; het kan alleen bestaan in en voor bewustzijn. Om ons bewustzijn uit te breiden, moeten we dus onze zin verdiepen en onze parameters van betekenis verbreden. Ik vergat die dromen omdat ik hun betekenis niet volledig had gewaardeerd of geïntegreerd in mijn eigen leven. Dat is mijn taak.

Inderdaad, we moeten allemaal de moed hebben om ruimte te maken voor vrijheid, passie en vreugde in ons leven, zodat we kunnen beginnen te herinneren wie en wat we werkelijk zijn.